DrummerZW

Je houdt toch wel een dagboek bij?

“Je houdt toch wel een dagboek bij?”, vroeg een collega me laatst. Ik had hem net iets verteld over de hectiek die kwam kijken bij mijn rol als procesmanager van de Mobiliteitsalliantie. Hij had misschien een punt. Want met twintig partijen in een jaar tijd komen tot één visie op bereikbaarheid, dat is een verhaal op zich. Als de hectiek van dat proces dan ook nog samenvalt met het afscheid van je dochter op de basisschool, dan is enige reflectie geen slecht idee.

 

Het zou een groot eindfeest worden voor de hele school: 500 kinderen en ouders. Als drummer van de schoolband was mijn dochter er al weken voor aan het repeteren. Ik had natuurlijk met haar meegedacht: met welke nummers zouden ze de zaal op de banken krijgen? ‘Leef’, had ik geroepen, van André Hazes Junior. Een warme meezinger en een perfect motto voor achtstegroepers voor wie er een nieuw tijdperk begint. Maar ze is twáálf inmiddels, dus ja, wat doe je dan met de muzieksuggesties van je moeder…

Kracht

In die laatste weken voor de zomervakantie draaide ook mijn werk voor de Mobiliteitsalliantie op volle toeren. Een aantal grote spelers uit de Nederlandse automotive, de tweewielerbranche, het wegtransport en het openbaar vervoer hebben de krachten gebundeld om hun zorgen over de bereikbaarheid van ons land om te zetten in een stevige toekomstvisie. Het is mijn rol om deze partijen op één lijn te houden en zo hun gezamenlijke kracht optimaal te benutten.

Heel veel bellen

Die rol geeft me energie. Want ik doe waar ik goed in ben: luisteren naar ieders belangen en wensen, structuur aanbrengen in de werkwijze en het proces, taken verdelen, afspraken maken en continu toetsen of iedere partij zich voldoende herkent in de resultaten. Schakelen dus tussen veel verschillende mensen, van bestuurlijk tot uitvoerend niveau. En dat betekent bellen. Héél veel bellen.

 

Nu lukt bellen met bestuurders helaas maar zelden op een moment dat het jou uitkomt.”

 

Struikelend op pad

Nu lukt bellen met bestuurders helaas maar zelden op een moment dat het jou uitkomt. Ook op de dag dat je dochter haar eindopvoering heeft. Het ging me nog goed af om met directeur X en vijf van zijn medewerkers een dringend telefonisch overleg te houden en ondertussen mijn hakken uit de kast te trekken. Maar daarna moest ik wel rennend richting school, waar ik nét op tijd het schoolplein op struikelde.

Zal ik …?

Dat schakelen mijn vak is, kwam me nu goed van pas. Want wat was het top om die twaalfjarigen met elkaar op een podium te zien stralen. In de pauze verzamelden alle ouders zich glunderend van trots bij de bar op het plein. Maar ik stond om de hoek op de stoep vertwijfeld met mijn telefoon in mijn handen. Want ik moest écht nog even bellen om de laatste puntjes op de i te zetten. Maar kon ik dit nu wel maken… ?

Leef!

Terug op het schoolplein was de vertwijfeling snel verdwenen. Het proces was afgestemd, ik had rust in mijn hoofd en kon me helemaal richten op de laatste set van de band. Toen mijn dochter het laatste nummer inzette, keek ze mij ineens stralend aan. Ik moest even slikken toen ik het doorhad: ze had met haar schoolband als verassing ‘Leef’ ingestudeerd. “Leef! Pak alles wat je kan en ga, ga, gahaa!” Alsof ze me wilde zeggen wat ik zelf ergens al wist: dat het heus niet zo erg was van dat telefoontje in de pauze. Want dat dit nou eenmaal is hoe ik lééf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *